Selfcompassion als basis voor groei

Ik kan veel doen, veel volhouden, veel dragen. En meestal gaat en voelt dit ook goed. Tot er soms dat moment komt waarop alles even ‘teveel’ voelt. Soms komt dan het spanningsveld nog naar boven: de aanhouder wint, versus wat is realistisch? Als ik op die momenten uitzoom, zie ik meestal: er is een heleboel wat ik mezelf heb opgelegd, waar echt niemand anders van wordt als ik het niet voldoe binnen de deadline -of torenhoge voorwaarden- die ik zelf heb gesteld.

Selfcompassion zit ‘m in wat je van jezelf eist

Selfcompassion is meer dan ‘lief tegen jezelf praten’. Het zit ‘em ook in wat je van jezelf eist. In waar je de lat neerlegt voor jezelf, en -this is a big one- hoe je die vervolgens behandelt alsof dat nonrmaal is. “Ik ken niet anders”; “Dit is mijn normaal”. Uitspraken die meermaals uit mijn mond zijn gekomen. Ik ben gaan beseffen: mijn ‘normaal’ ligt ver weg van wat gemiddeld is. (wat is gemiddeld kun je je afvragen, maar ik denk dat mijn punt helder is) Ambitie is mooi. Draagkracht is sterk. Beiden horen ook bij mij. Maar ik ben sterker gaan inzetten op selfcompassion: mezelf ook de menselijkheid geven, die je voor anderen heel normaal vind.

Soms lukt het allemaal even niet. Er zijn weken (ook afhankelijk van waar ik in m’n cyclus zit) dat ik het gevoel heb dat ik de wereld aankan, en weken waarin ik weet: dit is niet het moment om aardsverschuivingen van mezelf te verwachten. En het feit dat je het allemaal kunt dragen, wil niet zeggen dat je het hoeft. De vraag die ik hierbij helpful vind: “Wat heb ik nu nodig?”

Groeien vanuit menselijkheid

Jezelf de zachtheid geven die we als mens allemaal wensen. Een ‘correctie’ op alles wat je jezelf automatischt oplegt. Wat kan er nu, in plaats van wat er in theorie zou moeten kunnen? Wat gaat er allemaal al goed, terwijl je het gevoel hebt dat het nog niet voldoende is? Letterlijk je vizier aanpassen -of aanscherpen? Niet minder ambiteus; wel minder streng.

Dat is ook waar Sunday voor staat: Groeien vanuit menselijkheid. Je kunt scherp zijn op ontwikkeling, maar tegelijkertijd nooit je eigen menselijkheid voorbij lopen. Het maximale uit het leven willen halen, zonder jezelf te veroordelen omdat je nog onderweg bent.

Niet alles kleiner maken, wel haalbaarder

Ik kijk niet alleen naar mijn doelen, maar ook naar de prijs die ik mezelf laat betalen om ze te halen. En ik probeer daar eerlijker in te zijn. Het hoeft niet perse kleiner, of minder. Het mag wel haalbaarder. Zodat groei iets blijft wat je bouwt, in plaats van iets waar je jezelf in kwijtraakt.

Reflectie

• Wat heb ik nu nodig?

• Waar eis ik op dit moment meer van mezelf dan ik realistisch kan volhouden?

• Welke aanpassingen maken mijn plannen haalbaarder?